Hans Lemmens Tweewielers

Race fietsen

Racefietsen

Bij ons vind u de grootste keuze race fietsen van de regio van de merken Koga (Full Range), Cube (lifestore), Trek en bulls.
Alle fietsen worden met het bikefitting systeem aangemeten zodat u altijd op de juiste maat fiets zit.
Tevens zijn wij de grooste in dames race fietsen van de regio en hebben ook een groot asortiment dames , helmen, Schoenen, Kleding enz.

Racefietsen zijn fietsen die geoptimaliseerd zijn voor gebruik in wielerwedstrijden.
Belangrijk hierbij is de luchtweerstand en het gewicht van de racefiets. Men probeert beiden zo laag mogelijk te houden, voor zover de regelementen dat toelaten.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Soorten racefietsen

Er zijn racefietsen geoptimaliseerd voor gebruik op de weg, de baan en het veld (cyclocrossfiets en ruw terrein (Denk aan de mountainbike). Ook zijn er ligfietsen met een racefiets functie, echter is dit een andere tak van sport en hebben zij eigen competities en verenigingen.

Racefietsen die gebruikt worden op de baan hebben geen remmen of versnellingsappraten, kenmerkend is het feit dat er een vast tandwiel zit op de achternaaf. Racefietsen voor op de weg zijn af te stellen op verschillende tour condities zoals bergritten, tijdritten en de klassiekers. Het grote verschil overigens tussen racefietsen en cyclocrossfietsen zijn de remmen (cantilevers), banden met een noppenprofiel en een fractie breder. Ook hebben de cyclocrossfietsen een langere achtervork (Dit is nodig zodat de wielen met een iets bredere band geplaatst kunnen worden). Mountainbikes zijn eigenlijk een verhaal apart, ze wijken qua bouw en uiterlijk sterk af van de racefietsen en cyclocrossfietsen. Denk aan een sterke vering, zeer brede banden en een recht stuur.

De zit van een racefiets

Het is belangrijk optimaal op de fiets te zitten. De racefiets dient zo goed mogelijk te worden gekozen, passend bij de lengte en het gewicht van de wielrenner. Het afstellen van de racefiets kan worden gedaan door middel van de stuur- en zadelpen. Er zijn een heleboel aspecten van het lichaam belangrijk voor het afstellen van de racefiets, denk aan: lengte, binnenbeenlengte, romplengte, schouderbreedte, schoenmaat, gewicht etc. De drie meest belangrijke regels zijn de volgende:

Het frame dient op een hoogte afgesteld te zijn op 65% van de binnenbeenlengte (Uitgaande van een racefiets met klassiek frame, d.w.z. horizontale bovenbuis)
De ideale zithoogte, gemeten vanaf het pedaal in de laagste stand tot aan de bovenzijde van het zadel bedraagt 108% van de binnenbeenlengte.
Het stuur op een racefiets dient op schouderbreedte te zijn.

Cranklengte

De cranks dienen qua lengte in verhouding te zijn tot de lengte van het bovenbeen. Over het meest ideale formaat bestaat echter discussie. Over een lange periode was een cranklengte van 170 mm. min of meer standaard. Deze maat is een standaard geworden door de gemiddelde lengte van wielrenners in de jaren ’50 en ’60 van de twintigste eeuw. Het gebruik van cranks die langer zijn wordt al langer toegepast bij bergritten en tijdritten.

Het voordeel van langere cranks is het feit dat er meer hefboom ontstaat, waardoor men met een zwaarder verzet kan rijden. Een groot nadeel is het verlies aan souplesse. Uit onderzoek is gebleken dat het voordeel wat behaald wordt uit langere cranks (Dus meer hefboom) groter is dan het verlies aan souplesse. In de praktijk zijn de meningen verdeeld en hangt er ook veel af van de voorkeur van die wielrenner. De tendens is wel dat de cranks langer worden.

Ontwikkelingen van de racefiets

Aan de vorm van de racefiets is sinds de ontwikkeling in 1880 weinig veranderd. De onderdelen en materialen zijn echter flink op de schop genomen. Een groot verschil met vroeger zijn de versnellingen, zo zaten de schakelaars vroeger op het frame (Buiscommandeurs) en tegenwoordig zijn de schakelaars netjes verwerkt bij remgrepen zodat men nóg sneller kan reageren.

Enkele belangrijke racefiets ontwikkelingen van de laatste tientallen jaren zijn de introductie van de klikpedalen in het midden van de jaren ’80, De introductie van het geïndexeerde schakelen en het gebruik van speciale sturen voor tijdritten. In eerste instantie werd het geïndexeerd schakelen toegepast in de (traditionele) buiscommandeurs, nog niet zo heel lang terug, in 1990 werden de geïndexeerde schakelaars van het frame naar de remgrepen gebracht. In 1984 gebruikte Francesco Moser voor zijn succesvolle recordpoging om het werelduurrecord te verbeteren een ossenkopstuur. Dit stuur won vervolgens enorm aan populariteit. 5 jaar later, in 1989 volgde het spaghettistuur, afkomstig uit de triatlon, waarmee de beroemde renner Greg LeMond tijdritten won in de Tour de France.

Het frame van racefietsen in de vorm een een ruit bestaat reeds sinds 1880 en is sinds die tijd eigenlijk nooit meer verdwenen. Er zijn wel enkele pogingen ondernomen het frame aan te passen, dit werd echter nooit goed ontvangen. Na eigenlijk jarenlange stilstand op dit gebied is de discussie de laatste tijd weer opgelaaid. In de triatlon is het sinds de jaren ’80 gewoon om extreem stijle frames (tot wel 90 graden, waar 72-73 normaal was) te gebruiken. In combinatie met het spaghettistuur maakte dat een houding mogelijk vóór de bracket waardoor men meer kracht op de pedalen zou kunnen zetten. Francesco Moser heeft in die tijd een experiment uitgevoerd met een zit vér achter de bracket. Racefietsen met een dergelijke opzet zijn verder nooit in echte wedstrijden toegepast en ook onder de triatleten is deze zitpositie op zijn retour.

Een huidige ontwikkeling op het gebied van racefiets frames is die van de sloping frames, afkomstig uit het mountainbiken. In dit geval loopt de bovenste buis richting het zadel af. Ook deze methode heeft voorstanders én tegenstanders. De voorstanders claimen dat op een sloping frame een betere afdalingspositie mogelijk is en dat de frameconstructie een stuk sterker is dan een traditioneel frame, omdat de driehoek van het frame kleiner is. Bewijs voor het laatste argument is overigens (nog) niet geleverd. Critici vinden dat een dergelijk frame geen voordelen heeft en noemen het dan ook een modeverschijnsel. Voor fabrikanten is een dergelijk frame echter eenvoudiger om te maken aangezien er slechte enkele maten (Bijv. S, M, L en XL) geproduceerd hoeven te worden wat uiteindelijk fabricagekosten scheelt. De fijnafstelling kan men toepassen door de lange zadelpennen en stuurpennen.

Het frame van de racefiets

De meeste frames voor racefietsen worden vervaardigd uit staal, aluminium of carbon. Titanium frames waren vroeger (aan het einde van de koude oorlog) in opmars doordat er grote hoeveelheden titanium beschikbaar werden na afloop van de koude oorlog (Ging niet langer naar de wapenindustrie). Het gebruik van titanium is sterk afgenomen doordat aluminium en carbon gewoonweg stukken populairder zijn.

Op kleine schaal wordt ook magnesium gebruikt. Het is overigens wel gebruikelijk om verschillende materialen te combineren. Tegenwoordig is de aluminium scandium legering populair. Hieronder treft u een korte omschrijving van de verschillende beschikbare materialen.

Materiaal eigenschappen van de racefiets

Racefietsen van staal

Het gebruik van staal bij racefietsen is gebruikelijk bij diverse framebouwers doordat staal erg bewerkelijk is en de reeds jarenlange ervaringen met staal spelen ook een rol. Stalen racefietsen staan ook bekend om hun stevigheid, duurzaamheid en relatieve onkwetsbaarheid.

Daarnaast staan stalen racefietsen te boek als comfortabel, echter hangt dit meer af van de wijze waarop het materiaal tot een frame is verwerkt. Een mogelijk nadeel van een stalen racefiets is haar relatief hoge gewicht wat een nadeel op kan leveren waarin veel bergtoppen gereden worden. Met een toepassing van TIG lassen is het tegenwoordig zo dat dergelijke stalen frames aanmerkelijk lichter zijn dan exemplaren die nog met lugs werden gesoldeerd.

Aluminium racefietsen

Aluminium racefietsen heb je in alle soorten en maten. Er is een grote verscheidenheid in prijs en gewichtsklassen. De goedkopere frames zijn in sommige gevallen zelfs zwaarder dan de stalen exemplaren. Toch heeft aluminium zijn opmars juist te danken aan het lage soortelijke gewicht.

De eerste generatie frames voor racefietsen gemaakt van aluminium had als nadeel de geringe zijdelinge stijfheid: aluminium frames “zwiepten”, vooral een bezwaar voor de wat stevig gebouwde sprinters. Dit probleem probeerde men te counteren door veel materiaal in de huizen te verwerken. De wanddikte van een aluminium framebuis is dan ook een stuk groter dan van een stalen exemplaar. Nadeel van een frame met een dergelijke samenstelling is dat het gewichtsvoordeel ten opzichte van staal vrijwel verdween. Hier kwam enige tijd later een oplossing voor door het toepassen van de zogenaamde “oversized”framebuizen, uitgevonden door framebouwers in de verenigde staten.

Een vaste regel is dat de stijfheid van een buis toeneemt met ongeveer de derde macht van de buisdiameter, door oversized buizen met geringe wanddikte te gebruiken is het mogelijk om stijve en toch erg lichte framebuizen te maken. De oversized buizen hebben ook hun weg gevonden naar de stalen framebouwers echter in mindere mate.

Carbon racefietsen

Carbonframes op racefietsen winnen de laatste jaren snel aan populariteit, omdat hiermee een frame gebouwd kan worden dat zowel stijf, licht als comfortabel is. De laatste jaren komen er dan ook steeds meer hoogwaardige carbonframes op de markt. De relatief hoge prijs vormt hierbij kennelijk geen bezwaar. Daarnaast past men vaak het gebruik van carbon voorvorken (en soms ook de achtervork) toe in een aluminium frame, als compromis tussen comfort en prijs.

Vlasvezel racefietsen

Een natuurlijk vezel die erg soepel, licht en robuust is. Vlasvezel wordt vaak gebruikt voor racefietsen in combinatie met carbon, zodat je een hybride vlasvezel-carbonframe hebt. Het grote voordeel van deze samenstelling zijn de schokdempende capaciteiten wat voor nog meer comfort zorgt dan een zuivere carbonframe.

Titanium racefietsen

De eigenschappen van een titanium frame op een racefiets zijn de mogelijkheden om lichte en stijve frames te bouwen die zeer comfortabel zijn door hun vermogen trillingen te dempen. Ook bezit titanium de eigenschap dat het niet kan roesten waardoor de frames zeer lang mooi blijven. Nadelen zijn de bewerkelijkheid en de hoge prijs van het materiaal.

Magnesium racefietsen

Indien wij een vergelijking trekken tussen aluminium racefietsen en magnesium racefietsen dan is magnesium nóg iets lichter en nóg iets comfortabeler, het grote nadeel is echter dat magnesium extreem corrosief is en dat de frames daardoor een intensieve nabehandeling dienen te krijgen.

Er zijn dan ook maar weinig fabrikanten die magnesiumframes produceren een meestal tegen een hoge prijs. Het gebruik van magnesium racefietsen is door de professionals gebruikelijk.

Bij racefietsen spreken van een “groep”

Alle bewegende delen van een racefiets wordt een onderdelengroep genoemd. Er zijn een tiental onderdelen die tot de groep behoren: Balhoofddeksel, verstellers, remmen, pedalen, trapas, crankstel, derailleurs, ketting, cassete en de naven. In de racefietsen branche bestonden tot voor kort slechts 2 grote leveranciers die het complete assortiment van aandrijfonderdelen kon leveren, het Italiaanse Campagnolo en het Japanse Shimano.

Shimano en Campagnolo leveren elk verschillende maar vergelijkbare groepen, elk met een eigen kwaliteit en een passende prijs. Enige tijd geleden is ook het Amerikaanse SRAM gestart met twee complete racegroepen. Vroeger waren er meerdere aanbieders van racegroepen zoals Sachs, Suntor, Weinmann, Zeus en Gipiemme, echter zijn zij verdwenen, overgenomen of hebben het aanbod drastisch beperkt.

Vrijblijvend advies of een afspraak maken, neem contact op!